Książki‎ > ‎Dla dorosłych‎ > ‎Dla dzieci‎ > ‎Proza dla dzieci‎ > ‎

Linde Gunnel "Biały kamień" (1964)

opublikowane: 16 wrz 2012, 08:59 przez c.gontkiewicz@gmail.com

     Ta niewielka objętościowo książka kryje w sobie niezwykłą historię. Wielu powiedziałoby, że traktuje o pierwszej miłości. Jednak bohaterowie tej powieści to jeszcze dzieci. Mimo to, ich więź jest ze wszech miar niezwykła i wzruszająca.
     Hampus to jedenastoletni urwis. Prawdopodobnie jest osierocony, więc wychowuje się z wujem szewcem i jego liczną rodziną - żoną i siedmiorgiem dzieci. Nie podobają mu się ciągłe przeprowadzki, jakie podejmują, za każdym razem gdy wynikają jakieś kłopoty. Fia jest nieśmiałą dziesięciolatką. Koleżanki wyśmiewają się z niej, bo jest córką nauczycielki gry na fortepianie. Do tego musi wraz z mamą mieszkać w suterenie domu sędziego, gdzie pracuje złośliwa ciotka Malin.
     Dzieci spotykają się przy ogrodzeniu. Hampus chwyta dziewczynkę przez sztachety płotu i zabiera jej idealnie biały i gładki kamień, który wkrótce zacznie krążyć między nimi, stając się przyczyną wielu niezwykle zabawnych, a czasami niebezpiecznych przygód. Lekka historia pełna humoru, w sam raz nawet dla młodszych dzieci.

wiek bohaterów: Hampus Kolmodin / Król Niebezpieczeństw ok. 11 lat
(Hampus i Fia po wakacjach uczęszczają do czwartej i piątej klasy szwedzkiej szkoły podstawowej)

wybrany fragment:

     Fia nie odważyła się nigdy grać na fortepianie, gdy ktoś słuchał. Fia nie cierpiała fortepianu. Fia nie umiała grać bez tego, by się nie pomylić. Nie umiała ani "Dla Elizy", ani "Nad modrym Dunajem", ani nawet tego starego "Słowika". Mamusia Fii musiała zawsze brać Fię na długa i poważną rozmowę, zanim zdołała ją nakłonić, aby zagrała coś na zakończenie roku szkolnego. Ale z Fideli była inna sprawa. Gdy Król Niebezpieczeństw poprosił, żeby zagrała coś dla niego, Fideli niemal się roześmiała. Uświadomiła sobie, że on przypuszcza, iż ona nigdy jeszcze nie dotknęła klawiszy fortepianu. Sądził, że wymyślił dla niej naprawdę trudne zadanie!
     Zajrzała do cukierni. Wujaszek Emilsson, który był właścicielem lokalu, wyszedł do kuchni. Fortepian stał osamotniony naprzeciwko drzwi, tak że można go było widzieć z ogrodu.
      - Proszę wejść i usiąść tutaj - zwróciła się Fideli do Króla Niebezpieczeństw.
     Wskazała na krzesełko ogrodowe, udając że jest kelnerką. 
      - Dziękuję - powiedział Król Niebezpieczeństw i usiadł na krzesełku. Założył nogę na nogę i postawił na stoliku buciki naczelnika poczty.
      - Czym mogę panu służyć?
      - Proszę o kawę! - powiedział Król Niebezpieczeństw.
      - Chodzi mi o tu, jaki pan chce kawałek?
      - Kawałek tortu!
     Nie mógł ani rusz zrozumieć, że Fideli pyta go, co ma zagrać. Pobiegła więc i usiadła przy fortepianie. 
(str. 87-88)

L. Gunnel Biały kamień tł. Zygmunt Łanowski, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1983

ekranizacja:

Film "Den Vita Stenen" (sześciogodzinny mini serial telewizyjny) z 1973 r. w reżyserii Görana Graffmana. Jest to dokładna, dosłowna wręcz adaptacja powieści. Oprócz wszystkich wydarzeń z książki, zawiera parę uzupełnień. Mniej więcej w środku kilka nowych epizodów (trwających około półtorej godziny), traktują przede wszystkim o rodzinie szewca, w książce występującej tylko epizodycznie. Wśród nich dwójka młodszych kuzynów Hampusa ok. 5 i 8 lat. W roli Hampusa Ulf Karl Åke Hasseltorp.
(zdjęcia pochodzą z kopii AVI z kaset VHS udostępnionej na stronie thebestmovie99.blogspot.com, oryginalna szwedzka ścieżka dźwiękowa, brak polskiej wersji językowej)

oryginalny tytuł:

Den Vita Stenen

tagi: recenzja, opis, charakterystyka, streszczenie
Comments